Als coach/trainer ben je vaak de leerling op de eerste rij.

We zijn als vleesgeworden zielen vaak een beetje kwijtgeraakt wie we zijn, wat we doen en waarom we doen wat we doen. Het is mooi om onze passie, ons enthousiasme (highest excitement) te volgen, omdat we op die manier meer tot manifestatie komen in wie we werkelijk zijn en hebben te doen. We komen tot wasdom, tot onze volle potentie, door onze inspiratie te volgen. Leren en groeien wordt het pad. Het e.g.o. (Edge God Out) maakt er nogal eens zijn/ een eigen ding van. Succes en krampjes nemen de overhand.

Toen ik ooit de Lichter Leven coachopleiding (en meditatie trainer opleiding) van Robert volgde had ik de luxe van tijd en begeleidde ik mijn eerste 5 oefen cliënten door hun 10 sessies van elk 2 uur heen, letterlijk met het boekje in de hand. Best spannend, oefeningen doorlopen en vragen stellen die mij niet gewoon waren en soms buiten m’n comfortzone lagen. Zelf gaan staan, cliënten werven, een eigen praktijk opzetten, de stof belichamen, veld houden voor anderen.

Door het toch te doen ontdekte ik twee dingen. Het programma zat retegoed in elkaar en werkte voor zichzelf. En daarbinnen kon ik rustig mijn eigen vaardigheden, kwaliteiten en grenzen, of soms grenzeloosheid, ontdekken. Op een zeker moment durf je jezelf dan ‘coach/trainer’ te noemen. Ondanks ontmoedigingen als; ‘de ene helft van Nederland coacht de andere helft’.

De afgelopen 5 jaar runde ik een retraitecentrum. Terwijl we menen iets neer te zetten in de buitenwereld ont-wikkelt zich er een heleboel in onze binnenwereld. We bieden, net als Robert destijds met z’n opleidingen, een hele mooie plek voor facilitators, aanbieders, coaches en trainers. Die op hun beurt, in alles wat ze hier organiseren ook weer een enorme groei doormaken. Door het gewoon te doen, er gewoon te gaan staan.

Het is namelijk best een kwetsbare stap om een retraite te organiseren. Alles moet, fysiek en energetisch, kloppen om het tot een succesvolle onderneming te maken. Van de voorbereiding, voldoende (of het gewenste) aantal nemers aantrekken tot het daadwerkelijke faciliteren, de integratie en de nazorg en follow-up van zo’n event. Het vraagt best veel capaciteiten, rechter- én linkerhersenhelft kwaliteiten. Vaak, op verschillende vlakken ver buiten je comfortzone. Daar zit de potentie tot groei. Zet je door, ook bij 4 deelnemers?

Gevolgd door de magie, uit die te kleine groep waarmee je niet eens de kosten kon dekken ontstond bijvoorbeeld zoveel zichtbaarheid en nieuw werk. Het gaf je ook nieuwe inzichten en ervaringen hoe je het de volgende keer niet meer en vooral juist wel zou willen doen. Sommigen krijgen koudwatervrees en zijn stiekem blij dat ze het event kunnen annuleren en hebben het betalen van de annuleringskosten er graag voor over. Maar ook de andere kant, wanneer je eenmaal vrij gemakkelijk volle zalen trekt, ga je dan door op de ingeslagen weg of zoek je de verdieping, in jezelf en je werk? Wat is je volgende inspiratie, waar zit de volgende groei, uitbreiden, verdiepen?

Stel dat je boek een bestseller wordt, ga je dan door het succes gedreven trachten nog zo’n knaller te schrijven? Of ga je terug naar binnen, open voor nieuwe inspiratie. Zet je door of haak je af? Blijf je volgen waar je blij van wordt? Als trainer, coach, auteur en wellicht nog 1.000 andere beroepen, lijken we op het eerste oog dienstbaar aan anderen, maar vergeet niet de groei die je zelf doormaakt terwijl je dat aan het doen (of zijn) bent. Daar oog voor houden en naar luisteren is wat ik eigenlijk wil zeggen met dit stukje.

De afgelopen 5 jaar had ik in m’n achterhoofd steeds als doel mijzelf zo misbaar te maken dat ik ergens in 2028 zelf weer retraites kan geven. Nu merk ik dat het zo leerzaam  en inspirerend is geweest om ondernemer, werkgever en sparringpartner van aanbieders te zijn, dat er ineens de mogelijkheid op mijn pad komt om tegen die tijd een tweede centrum te openen. Eigenlijk heb ik vooral geleerd steeds meer mijn intuïtie te volgen. Op een gegeven moment voelt iets dat de bedoeling lijkt te zijn bijna zoiets (en sterk) als ‘verliefd worden’. Of zoals Bentinho zou zeggen; ‘het is je hoger Zelf (of Ziel) dat boven je hangt en roept “je wordt warmer, volgt dat maar!” Wanneer je merkt dat je er tegen anderen over begint te praten, zoals je ook de naam vaker gaat noemen van iemand voor wie je iets voelt, is een aardige indicatie hiervoor.

Ed Vyasa Verhoeff, de vorige eigenaar van ons retraitecentrum, durfde het 25 jaar geleden gewoon te zeggen in organisaties; ‘het Zelf als leider’.

Leiden op intuïtie is een vorm van leiderschap dat steeds belangrijker wordt. Vriend Thomas is executive coach en zit regelmatig bij BNR-nieuwradio aan tafel. In de laatste korte podcast benoemt hij het belang; “Intuïtie is niet zomaar wat doen, het is echt een andere manier van leiding geven. Op het moment dat je goed wilt performen moet je minder in je hoofd gaan zitten en meer in contact met je lijf”. (link hieronder)

 Update | Intuïtie als kompas voor je bedrijf • Baanbrekende Businessmodellen | BNR

Zo leidt al dat navelstaren en trauma verwerken blijkbaar ook nog tot succesvol leiderschap!

Liefs,

Bas
Eigenaar ’t Zonnehuis